İlham Tumasa
Qəfil bir zəng gələr…
Barmaqlarının dili tutulanda,
Hirsinin dodaqlarını buz kəsəndə
Əllərini göy üzünə təslim edərsən.
Qəfil bir zəngdən asılar milyon payızın yarpağı,
Dizlərin əllərindən küsər.
Ləpirinə lənət oxuduğun işıqlar,
Asılar yetim küçələrin çiynindən;
Kor bir gözün qaranlığı ağlayar üstünə!
Telefon xəttində,
Bir ata oğlunu sevdiyini qışqırar səngərin qulağına!
Dəstəkdə,
Döyüş dostunu itirmiş bir kişinin səsi titrəyər.
Divarların boğazında düyünlənər sözün,
Qulağı batar qırmızı axşamın…
Çölün soyuğundan qolları salxar pəncərəm,
Küçələrin sərsəri əyləncəsindən dönər başım.
Köhnə bir kağızda, bomboz gecədə
Ayağını suya sallayır ay işığı,
Dupduru aynaların xəyanətindən şəkillərimiz sərxoş olur.
Boğaza yığılmış intihar ipində:
Eyni pəncərədə,
Eyni küçədə,
Əllərimizin öldüyünü eşidirəm…
Cavid Fərzəli
